Non hai primeiro de xaneiro sen 31 de Nadal, e hoxe é tal día. En todas partes les ou ves cousas tales como “rematou outro ano máis, tantas cousas vividas, tantas outras por vir”, e así… O certo é que, sí, pasou un ano máis, e outro está por vir, tamén. Ogallá todos teñamos proxectos, desexos e soños que cumprir nestes novos 366 días (que o 2008 é bisesto!!). E nada máis que dicir por hoxe. A quen non vexa antes (e seredes todos, que agora estou no chollo e non saio máis que para tomar as uvas), vémonos o ano que ven, sede bos e comezade con bo pé o novo ano. Eu vou comezar por deixar o pelo largo.
Saúde, amor, traballo e amizade para todos e todas. Que a choiva de felicidade desta noite vos pille co paraugas roto, vos empape e salpique a quen tedes ao lado. Feliz aninovo!!
Estou no traballo, e quedando moi durmido. En dous días durmín pouco máis de 6 horas, e semella que non abondan en absoluto. É o que ten o Nadal! E que fixen? Basicamente, comer e volver comer.
Enganchei paparotadas bestiais dende o mércores até o sábado: o mércores, xantar de UFINET; o xoves, pincho de Getronics, cea de CIP no Alborada (que ben se come alí) e posterior festa no parque en Ferrol; o venres, recoller todo o de Ferrol para volver a Coruña, e pola noite cea de CIG, de novo no Alborada (distinto menú, distinta compaña, igual de festa!); e o sábado, celebración tardía do meu cumpreanos en Iñás coas miñas xentes, con grande éxito de crítica e público. Ese sábado cheguei á casa ás 8 da mañá. O domingo tamén saímos un pouco e me deitei non moi cedo, pois non tódolos días se ten oportunidade de tomar algo tranquilamente con Nuria e Aida, exiliadas traballadoras por esas terriñas de Deus. Continuando co luns, cea de Nadal, tras erguerme ás seis para ir currar (a xente na oficina marchou ás 12:00, afortunados eles e elas), unha tortilla ás presas para chegar á pachanga futboleira das 16.00 hrs na catedral do fútbol sala coruñés. Entre ensaio de cancións para a Misa da Galiña das 20.00, e a propia misa, non houbo tempo de aquelar a cabeza un pouco, así que para cando marchamos da casa dos meus padriños despois da cea (de novo, abundante abundante, como non podía ser doutro xeito) e de xogar un torneo de golf á Wii, que contra todo pronóstico remontei até a plata tras levar 6 hoios de cuarto… pois a esas horas xa era tarde outra vez, e só quedaba tempo para durmir tres horas antes de vir traballar. Non me podo queixar, agás polo sono que me leva o sentido de cando en vez. Todo isto que fixen estes días fíxeno querendo, e ademais paseino moi ben en todas e cada unha das ocasións.
E abonda xa de falar de min, volvamos un pouco ao rego. Que tal o voso Nadal? Como o levades? Tocouvos a lotería algún? Apetécevos un Mac por Nadal? Non toleei, non. Tampouco me vou pasar a esoutro lado (estiven a piques de dicir “o lado escuro”, case, case), é só que descubrín uns anuncios que me fixeron coña. Moi tópicos, pero en absoluto típicos. Velaquí un, e por acolá os demais.
Ogallá pasedes estas festas na compaña dos vosos: desfrutade e desfrutade, e se vos queda tempo, volvede a desfrutar da vosa xente. Que as vosas boas intencións deixen de selo e saibades convertilas en boas accións nestas datas tan propicias. Que os Reis vos coiden moito e ben, e que a fin de ano sexa, simplemente, unha promesa de novas posibilidades para todos.
PD: querería estar máis inspirado, pero non hai xeito…
Gústame este blog, xa falei o outro día del. Será a miña faceta de educador en Abeiro, que sei eu. Será que simplemente me gustan esas persoíñas en miniatura, o seu xeito de ver o mundo, de compartir o que pensan. Visitádeo, xa me contaredes (acabo de vir del, e parece estropeado; intentade visitalo cando se repoña).
Hoxe non me estenderei moito, estou en Ferrol, vai un frío de morte (de verdade, coido que os paxaros do parque de aquí ao lado non cantan porque morreron todos; quedarían “pajaritos”, hehehe -chiste malo, é o meu blog e fago o que queira-)… E estou enfermo. Teño unha tos que non podo con ela e o meu nariz parece un surtidor gratuíto, Fran, a ver que me podes dar que sexa bo para isto.
Nada, hoxe só dicir que volvín, que este blog non morre, e que como non sei de que falar, e xa que estou de vacacións e libre de mirar a informática con ollos obrigados, eis van dúas novas doutro blog que me gusta, abadia digital.com. Unha, sobre o cumpreanos do básico para todo informático: o transistor. Sen ese trebello non hai informática que valla. Sabiades que nun procesador actual, un pentium ou amd calquera, hai centos de millóns deses condenados cousos? Celebremos,pois, esoutra data tan sinalada: os 60 anos do transistor.
E a outra nova, sobre windows, máis de coña que outra cousa, como non podía ser doutro xeito neste tan particular sistema operativo. A alguén con moito tempo libre lle deu por recompilar os erros estúpidos que pode xenerar o sistema operativo do bo do Bill. Eis tendes algúns… (Aconsellado un nivel mínimo de inglés lido)
Anque moitas cousas pasaron un dez de decembro, para min, hoxe, é o meu cumpreanos. 27 nada máis. Tampouco os levo tan mal, non?
Grazas a todos e todas os que vos lembrastes de min e atopastes un ratiño para me dedicardes… María, Nuria, Aida, Lucía, Jesús (foi o primeiro!), María e Ana, Carlos Lei, Dani, Fran Pi, Xabi Carrajo, Xabi Blanco, Sabela, Anxo, David Sánchez, Belén, Asun, María (de novo)… Grazas tamén aos que non atopastes un rato, e aínda así vos lembrastes (dígoo en serio, non é en absoluto reproche ningún).
E que fixen hoxe? Erguerme ás 5 e pouco, para vir dende Ferrol a traballar; traballar de 7 a 3; abrir a porta de casa para atopar á miña nai e a miña irmá María coa tarta e as velas (en número, que se cadra non daban tantas velas para tan pouca tarta); xantar en compaña da miña mamá, que me esperou por ser hoxe o día que é; e descansar!! (Deixei, por iso, para mañá algúns recados e tarefas que programara na miña axenda. Ben o merezo, que non tódolos días estou de cumpreanos; xa me perdoei e asignei a penitencia axeitada). Dixen xa que me erguín ás 5 da mañá? Tiña algo de sono…
E isto, porque onte estiven investigando blogues en galego e o atopei. Vía o blog dos pelachos:
A bisavoa María morreu hai dúas semanas aos 99 anos. Creo que viviu feliz toda a vida e non podo imaxinar que algunha vez tivese algún mal pensamento para ninguén. Foise apagando ao longo dunns pouquiños meses como unha candea que un ar de orixe incerta acaba por extinguir. Nunca estivo enferma e até hai ben poucos anos aínda ía a compra e facía a comida para todos os da casa.
Hai poucos días o primo Pedro, de cinco anos, preguntoulle á súa avoa, filla da avoa María:
-¿Y la abuela se murió de verdad?
-Sí, neniño.
-¿Y ya no vamos a verla nunca más? ¿No va a volver?
-No, neniño, ahora está en el cielo.
Entón o primo Pepe, de once, que tamén andaba por alí, engadiu todo contento:
-¡Qué contento debe de estar el abuelo después de tanto tiempo sin verla!
PD: Grazas mil, María, por ser a primeira en participares. E Fran, grazas por pedir actualización. Eis a tés.
Por manter certa simetría, e porque así coincidiu, hoxe estou actualizando ás 20:20. E volvo a estar no traballo. Non é que haxa moitas cousas que facer, é fin de semana, e agora mesmo estou eu só aquí no edificio. Xa me fartei de estudiar (aínda seguirei un pouco máis, un pouco máis tarde), e da serie que estaba vendo se me acabaron os capítulos online. Podedes probar a vela, ten certa gracia. Chámase “The IT Crowd”, e a traducción ao español que lle fixeron é “Los informáticos”. E dito isto, supuño que non hei de seguir dicindo máis.
Hoxe escribo para anunciar que mañá, a iso das 14:59 hrs fará 27 anos que estou por esta cidade. Estades todos convidados a erguer o voso vaso no xantar, e brindar á miña saúde. Hai que ver, 27 anos xa. E a verdade, non sei onde están, que tódolos 10 de decembro ben sei cantos teño, pero despois non sei onde os gardo, que cando os quero buscar nunca os atopo. Iso, mañá xa levo 27. As miñas orellas vos convidan a 27 toques cariñosos, e o meu peto di que noutro momento quedamos e xa falaremos.
Despois deste momento do que no mundiño este dos blogs chaman “egolog” (todos temos dereito ao noso post de exaltación persoal), déixovos cun vídeo que me leva a tempos antigos, de cando subía e baixaba á facultade en bus… De cando empregaba o bus, realmente. Aqueles cacharros vermellos, cos asentos como de madeira (que madeira madeira non era, pero lle facía o aquel), subindo pola Zapateira arriba, máis que nada por seguir a rota, que máis xente non daban collido… Aquel día que o bus non deu subido o esforzo final, e dentro comezou a cheirar a goma queimada… Os setenta ou oitenta estudiantes que alí iamos mirandonos uns aos outros con cara de circunstancias… Ai! Que tempos aqueles! Ben, aquí volo deixo: o gañador de “El Rey de la comedia”, de la Primera de TVE. Cortesía, de novo, de sly_losGuays.
