Velaquí máis cousas curiosas que atopei por internet. Hoxe estou un pouco liado, ando a traducir de inglés a galego un sistema de listas de correo para o centro xuvenil onde colaboro (do que levo a xestión da web que teño como recomendada, cxabeiro.org), e estou quedando cego de tanto código que levo visto esta noite. O sistema pinta ben, para o que o queremos empregar, se todo vai ben xa vos contarei máis adiante de como saíron os experimentos. Ben, iso, que hoxe non me lío con máis explicacións (ademais, estou un pouco enfadado, porque é a primeira fin de semana da miña moza en Coruña dende hai como 2 meses, e a min tocoume traballar, que se lle vai facer!).

A primeira cousa curiosa: un traductor… De qué a qué? De cristián a R2D2!!! Alucinante e moi divertido, por se vos preguntabades como sonaría o voso nome dito polo baixiño dos androides da guerra das galaxias. Picade aquí para empregalo.

Seguimos con frikadas míticas. O tetris. Todos xogamos algunha vez (eu aínda estou por poñerlle pilas á miña vella Game Boy para pasar estas interminables noites de guardia), pero nunca, repito: nunca, como o fai este tipo. Flipade co tío…

E para rematar, humor gráfico: nunca vos preguntastes como será unha clase de meditación para frikis? Quede constancia que en EEUU diferencian freak (que sería o noso friki das revistas, o Dantés e o das hortalizas, por exemplo) e geek (que sería o friki informático típico, o catro-ollos que sabe coma ninguén de internet e todo canto cachifallo electrónico lle caía nas mans). Non me inclúo en ningunha das dúas categorías. Ben, a tira cómica de hoxe…

Eis a traducción, por se Belén non pilla o chiste (con cariño!)
1. No explorador da vosa mente, baleirade a caché…
2. Agora borrade o historial…
3. agora navegade a unha páxina web en branco…

Bicos e saúdos! Mañá, máis.

Hoxe estiven navegando para encher de cousiñas o blog durante tres días, pura preguiza. Pero así evito facer cadeas de mensaxes electrónicos, que malia que se agradecen ás veces, outras non tanto. En principio aínda me queda por engadir os meus comentarios propios, eses si van ser “en vivo”, pero o resto, o contido, está todo buscado. Por exemplo…

Atopei un verdadeiro reloxo en binario, ilumínase segundo cada caracter da hora sexa potencia de 2. Déixovos a só ligazón (picade en “reloxo en binario”), para que o vexades vós mesmos, que cun reloxo friki por blog abonda. Este tema debería ir na categoría “friki”, e de tela, na “super friki”, para que logo diga María que o outro reloxo era complicado.

Atopei esta flipada, mañá vou traerme as pilas e o cd ao traballo, pillo unha lata na máquina e me vou pasar a noite facendo levitar a tarxetiña… Levo como vinte minutos mirando o vídeo e pensando “non pode ser… non pode ser… non pode ser…”. Dicídeme se tamén vos pasa a vós, por favor.

Atopei unha calculadora do valor do meu corpo morto, aquí. Teño que empezar a coidarme, a ver se chego até os 5000 $!!

$4040.00The Cadaver Calculator – Find out how much your body is worth.

E atopei o mellor xeito de pechar ventás. Estiven un bo rato rindo eu só. E a lectura desta frase é todo o tempo que tedes para rir vós de min. Yipee-kai yei, hijos de p***

Mañá, máis. Prometido.

PD: por certo, desfrutade por min estas noites todos os que acabastes os exames. Noraboa polo esforzo!!

Houbo unha vez, soñei tres libros e pico. Deitárame sen sequera botarlle unha ollada ao libro co que argallaba daquela. Pero soñei tres libros e pico.

O primeiro, era curtiño, como para nenos. Contaba a historia dun rei moi bo, cun fillo gordo e outro delgado, e sobre como ao final todo estaba ben se cadaquén é coma é. Coido lembrar que era así.

O segundo deles era de ciencia ficción, de naves espaciais, batallas galácticas e alieníxenas disparatados. Realmente, ese non acababa ben, semellaba que formara parte dunha colección máis ampla. Esquecín bastantes partes da historia.

O pico foi entre o segundo e o terceiro, espertei con moita sede e me erguín a buscar un vaso de auga. Só sei que había peixes e outros animais mariños, coma nunha enciclopedia.

O ultimo tiña tapas cor de bronce… Agora que o penso, soñar, soñei algo, pero non me acorda que foi.

Total, que ao final, de tres libros e pico, só puiden escribir un hipercurto conto. ¡E aínda menos mal!

Teño un ano e poucos días e cando escoito Clara presto atención.

Escoito ás persoas que viven nesta casa e aprendo cousas todos os días. Mamá ten outro nome que é Laura e cando mamá chama por Tomás sei que ese é papá. De vez en cando veñen outras persoas á casa, e as que teñen enrugas nos ollos e sempre están rindo son avó e avoa. Tamén está Rula, que é pequeniña e vive dentro dunha gaiola.

Sei que estou nunha idade complicada porque o día menos pensado teño que comezar a falar, que é algo que non se fai todos os días. Falar facilita moito as cousas. Cando saiba falar por fin van saber que se choro de noite non sempre é porque teña sede ou me doa a barriga, porque as veces soñó cousas que non entendo. As cousas que non entendo son moitas aínda que hai unha que me preocupa especialmente.

Nesta casa falan dunha forma moi estraña. A mamá, papá e aos avós cando están comendo, por exemplo, escóitolles palabras como Sopa, Pásame o pan, Un pouco de sal, ou Biscoito. Eu poño o oído e escoito e vou aprendendo.

Rula é unha persoa diferente, fala dunha maneira que se chama cantar ou asubiar, que llo escoito a mamá: Que ben canta Rula, ou Asubía un pouquiño, Ruliña. Antes cando estaba soa ás veces intentaba falar como Rula, pero nunca sabía o que quería dicir. Como Rula so sei dicir ffffi ou ffffu.

Aínda que ese non é o problema, porque realmente ninguén fala como Rula nesta casa. Mamá dille de cando en vez cousas lindas A ver, bonitiña, aquí che traio alpiste, mais dillo como fala mamá, sen ruídos raros.

O problema é que de escoltar falar a mamá, papá e os avós eu xa sei polo menos cen palabras como Peido, Pis, A nena ten fame, Xa é de noite, Esta nena é moi tranquila e moi lista, Vai chover e cousas así. Eu escoito e gardo esas palabras para min e repítoas por dentro. Hai moitas palabras que escolto que aínda non comprendo como Quilómetro, Enciclopedia ou Empanada de Xoubas.

O problema que teño é que, por exemplo, mamá cando fala de min con papá di A nena está esperta e de repente ven onda min e dime: Ay, mi niña que ya despertó, ya despertastes, Clara? E eu sei que Clara son eu, mais aínda non sei porque me chama Mi niña se eu son A súa nena. Papá fai o mesmo, está falando coa avoa e di A nena debe ter fame e vén e dime Clara, cosita, tienes hambre? E eu abro moito os ollos, intentando comprender que pasa aquí.

É unha situación estraña que se repite continuamente. Entre eles non, mais comigo cambian de forma de falar

E agora estou nun dilema, porque pensó que están esperando a que eu me poña a falar un día destes. Eu xa sei dicir Mamá en segredo. Dígoo cando estou soa porque quero practicar e teño medo de que cando o vaia dicir por primeira vez me saia mal. Mais o meu dilema é que non sei se botar a falar como falan meus pais cando falan entre eles e con meus avós ou se poñerme a falar desa outra maneira en que me falan a min.

Rula polo menos sempre fala igual.

Eu é que a meus pais non os acabo de entender. De momento vou esperar un pouco, a ver se se aclaran. Aínda que se non queren que fale como eles as súas razóns terán. Digo eu…

Texto do libro “Made in Galiza“, lido por Séchu Sende na VIII Forxa literaria, traído aquí vía FUNDACIÓN CASA MUSEO A SOLAINA DE PILOÑO

…

Tamén hai cousas que non che entendo eu mesmo. Se prefiro escribir e pensar en galego, como podo non ser quen de falalo a cotío?