Por fin! Despois de dúas semanas completiñas (4 días de tarde, 2 de mañá, 1 de descanso e outros 7 de tarde), por fin remato este turno. Pido dende aquí perdón ás persoas coas que estaba onte á noite (despois de saír do curro ás 23.00), pois estaban a falar comigo i eu non daba aguantado esperto. Vos decatastes algunha vez que neses momentos somos os ases dos monosílabos?

Alguén que estaba falando: Está claro que a producción de enerxía ten que seguir outros camiños, o petróleo agótase e as renovables non dan para o nivel de vida ao que estamos afeitos, logo haberá que tirar polas nucleares, pero con sentidiño, non?

Eu: Si, claro (-toma bisílabo!- mentres o que me preocupaba era que se notase que non atendera a nada do dito) .

De novo, perdón. O luns descansarei abondo para volver a ser persoa. E agora, un chisteciño do que hei de facer estes días: PROXECTAR (Ai, que pouco me queda… que pouquiño me queda!!). Velaquí algunhas imaxes do proceso e visións dun mesmo proxecto…