E eu que pensaba que non había xente que pensara así, con todo o que se está a ver estas semanas na televisión. Alégrome de que alguén faga esta crítica.

Onte (día no que se debería ter publicado este post) falaba con María sobre a cantidade de letras que hai nas matemáticas, e no complicado que así sexa: se todo fosen números, como nos di a xente de letras que por algunha casualidade chega a ver os apuntes das nosas asignaturas, ¡canto máis sinxelas serían as cousas! Cos números, as operacións non teñen máis que resolverse (paciencia, calculadora, lapis e goma de borrar son elementos indispensables para isto, e ao mellor a xente de letras non os domina tanto, jeje). Cando inclúes constantes e variables, expresadas como letras latinas ou gregas, todo se volve moito, moito máis complicado. Por iso, hoxe un recordatorio da cantidade de grego que sabemos todos os de ciencias.

Das 24 letras que aquí aparecen eu cheguei a empregar (entre estatísticas, físicas, matemáticas variadas, e incluso algunha asignatura de programación e algoritmos) unhas 20. Non sabía que “mu” se escribía “mi”, mira ti cantas cousas se aprenden. ¿Cantas chegades a coñecer vós? ¿Sodes de letras ou ciencias? A batalla O debate está servido.

Ben, o certo é que xa volvín hai semana e media, pero… Sónvos un preguiceiro de coidado!

Nestas semanas que estiven “fóra” non hai moito que contar, salvo…

… que o pasei moi ben en Tenerife, moi bo tempo (cando en Coruña chovía…), o hotel foi un auténtico “lujazo”,  e o Teide e a montaña tinerfeña, moi ben, gracias. Gustoume moito a paisaxe do Teide, coa coroa de árbores no medio da subida. E gustoume moito que o coche que alquilamos para movernos por alá, un Fiat Panda canijo de todo, tivese aire acondicionado. ¡Tiñades que ver que diferencias de temperatura ao saír do coche! Un día fomos tamén ao Loro Parque, o “must” de Tenerife, como dicía a publicidade. Tamén me gustou moito. E os libros que lin nas 8 horas diarias que pasabamos na praia (sen comer sequera, como o bufete do almorzo e da cea era tan “aspetacular”! ¡Que enchentas de papas arrugás, miña naiciña!)

En fin, vouno deixar estar, porque non teño nada malo que dicir destas vacacións das que desfrutei, porque o malo foi regresar o luns pola mañá e ter que ir traballar pola noite, e isto xa non serían vacacións.

E agora por aquí ando, coa festa do danetti en perspectiva, e “formando” a dous compañeiros que han vir traballar canda nós no choio. Isto é un non-parar de xente no Uficor. Preocupado, e bastante, porque aos avións lles dea por non voar a partir de agora (e non é unha broma en absoluto). E curioso ante a perspectiva de que chegue a pasar o que augura un español (manda chover na Habana!) co Gran Colisionador de Hadrones (LHC nas súas siglas en inglés) do CERN: disque din que aí contra o 10 de setembro se creará un burato negro estable no LHC en cuestión.

 E nada máis, que estou no traballo e non podo estenderme máis rato. Perdoade a velocidade das ideas e o sinxelo do informe das vacacións. Prometo ser máis expresivo de aquí en diante. Xa falaremos, un saúdo!!

Permitídeme un inciso, agora que acabo de rematar de facer a maleta (Tenerife, alá imos!!), para sacar do retiro vacacional o bloguiño este.

Acontece que o pasado sábado, mentres eu estaba de voda (non a miña, por se quedaban dúbidas), a panda de dexenerados e maleantes coa que ando dende hai máis de vinte anos (!!!!) se xuntaron para cumplir cunha proposta de hai dez anos: a foto anual nos surfistas. O ano que vén, contade comigo, e xa seremos oito, que polo que vin faltou moita xente. Esta nota de hoxe adícovola a vós, que xa sabedes quen sodes (aos da foto e aos que non saímos nela).

Velaquí os tedes, sete das mellores persoas coas que tiven o placer de medrar (poño a foto atípica, que queda mellor):