A actualización de hoxe, telegráfica. Toca falar do regreso dende Génova, vía Milán, Madrid e Santiago, até Coruña. Todo o día viaxando… Despois dos miles de quilómetros feitos durante a semana anterior, seguindo esa ruta triangular do mapa (máis ou menos).
E chegou o último día (desta ocasión) por terras italianas, é hora de regresar a Génova e aproveitar con María o tempo que me resta, desta volta, de vacacións. Como o día anterior nos quedaba tanto tempo dispoñible despois de rematar de ver Venecia, aproveitamos e fomos até a estación, a mirar os trens que había para Génova, pois tiñamos pensado marchar pola tarde, e chegar de noite, cando criamos que tardariamos máis por Venecia adiante. Escollemos un que saía pola mañá, nin moi cedo nin moi tarde, pero xusto para non poder xantar en ningures (agás no tren), e chegar con tempo a casa de María. E descubrimos gratamente que sacando os billetes anticipadamente, a viaxe nos era máis barata. Así que despois dun almorzo certamente copioso, collemos a maleta, e ao tren! Cinco horas de viaxe nos separaban do noso lugar de partida, cinco días atrás… E non me apetece nada falar deste día!
Diciamos onte… Perdón aos meus seguidores por este pequeno parón no meu diario de viaxe, entre o traballo oficial e o oficioso non saquei tempo para ordenar os guións destes días que me restan para rematar a crónica da miña expedición por terras italianas e cántabras. Síntoo! Podedes ver, se queredes, o resultado dese traballo oficioso aquí (eu fixen a aplicación de votación, os deseños son cousa de outros). Pero vaia, que estabamos en Venecia, a día 3 de novembro…
Ao erguernos no primeiro (e último) día completo en Venecia, descubrimos que o almorzo neste hotel era aínda máis estupendo que o de Florencia: zumos, chocolate e café, pan tostado, croasáns, biscoitos, cereais, iogures, marmelada, queixo de untar… O que tal almorzamos!! E porque iamos con présa, que xa vos adianto que para o día seguinte aínda almorzamos máis!!
Día 5º da viaxe por terras italianas. Día de cambio de sitio. Como hai que viaxar até Venecia, non madrugamos e aproveitamos para almorzar moitísimo, de novo. Hoxe os mosquitos non escapan da furia berserker que posuíu a María, quen se liou a toallazos cos rezagados no teito e máis no baño. E é en serio: merecíano. Eran grandes coma puños, e voando preto da cabeza de un pola noite, facíante pensar nas escenas de helicópteros de Apocalipse Now. Así que co traballo ben feito, descansadiños despois de durmir coma troncos coa malleira física de ter subido até o Piazzale Michelangelo, e coa maleta rematada de facer, dixemos ata logo ao Hotel Basilea, moitas gracias, e marchamos cara a estación.
Comeza o cuarto día de viaxe, a desfrutar por enteiro en Florencia, odiando aos mosquitos-tigre da habitación do hotel. A min, alomenos, machacáronme o brazo e a man, e estiven toda a noite dándome bofetadas e collejas. Cando puxen as lentes de contacto, descubro que non foi un, senón varios os mosquitos asasinos (iso significa que a algún o tiven que “eliminar”), os moi listos están pousados no teito e aí non lles chego. Pero ben, todo o cura madrugar un pouquiño menos, e un bo almorzo, por suposto. Incluso mellor que o do día anterior (malia que o panciño non fose fresco!), que este día me animei a coller iogur, e a marmelada era de cereixa. Pois nada, cun bo almorzo no estómago, e unhas cantas picadas nos brazos, alá saímos, directos cara a Piazza della Signoria, a ver á Venus. Imos logo!