O primeiro día, o de máis nervios… Nervios por todo, evidentemente; coller varios avións por min mesmo, ir a un lugar descoñecido, volver a ver á señora costela de un… E que un xa é un tipo nervioso, tamén.

Comezamos saíndo para Santiago de Compostela, aeroporto de Lavacolla (Grazas Ana pola viaxe!). Polo camiño, de noite e medio durmido, tocou preparar os sobres para enviar os DVD do campamento de ADS do pasado verán (despois da Asemblea todo o mundo anda a pedir!), que non puidera preparar antes. En Santiago, o voo foi incómodo: recoñezo que a talla estándar dos avións non pode ser a miña, non me caben as pernas. Pero ao aterrar, puiden ver a Warner dende o aire. Apúntoo para unha próxima viaxe.

Terminal 4 de Barajas

E chegamos a Madrid. Moi bonita a terminal 4. Coñecendo unicamente os aeroportos de Coruña, Santiago e os que emprega Ryanair polo mundo, flipei coa cantidade de portas que hai en Barajas. E só nunha terminal! Por un cuarto de hora, estiven buscando a porta do seguinte voo, o que me levaría a Milán (Malpensa). Tiven que recurrir, ante a falta de éxito na miña misión, ao mostrador de Iberia. O ánimo da xente que atende alí llelo aprenden ou son así, xa como persoas?

Do voo de Madrid a Milán, nada que dicir. Neste avión xa collo perfectamente. Ao chegar a Milán, teño que coller un shuttle que me baixe até a estación Centrale, onde me vén recoller María. Vale, segundo fallo provocado polos nervios (o primeiro foi tratar de buscar a porta de saída en Barajas sen que estivese aínda asignada). En lugar de coller o shuttle de 7 euros, collo o express, de 7’50. Sen chegar a Génova, e xa derrochando! 

Chego a Milán, á estación Centrale, sen saber onde teño que esperar por María, e está chovendo. Vexo que Milán está en obras, alomenos a estación (e despois veremos que TODO está en obras). Atopo o sitio máis aproximado ás indicacións da miña moza, e alí a espero; ela está no tren, chegando. Un ratiño despois, véxoa xirar a esquina. Cando me ve, bota a correr cara min (iso moooola!!), e eu non sei que facer, non quero deixar soa a maleta, jeje. O resto dese momento, para min. No tren de camiño a Génova,ímonos poñendo ao día, vamos organizando horarios e demais. Fóra chove, e ás 5 da tarde xa é de noite. Pero ei!, xa estou de vacacións!! Nótoo porque ao meu arredor, todos falan e non os entendo!

Brignole (estación de tren en Génova)

Ao chegar a Génova, déixome levar por quen sabe. Subimos a deixar a maleta á casa, e cando digo subir, quero dicir “subir”, que Génova é de costas importantes. Coa maleta, mellor pillar un bus, e cando digo pillar, quero dicir “merca o billete, e se ves que tal, xa o empregarás”. A casa da jefa, moi bonita. A fame, que se impón aos nervios e á contemplación, tamén é moita. Despois de repartir agasallos que eu levaba de encargo para a anfitriona, baixamos rapidamente a cear. Velaí a segunda sorpresa agradable da viaxe: o aperitivi do Palazzo Ducale. Olé e olé! Que cantidade de comidaaaaaa! E todo por só 5 euros, que un, caladiño, ben pasa por erasmus (o prezo oficial é 6’50, jeje). Un pouco máis tarde, tirando cara Piazza delle Erbe (coido que se escribe así), terceira sorpresa: os xelados italianos. Vale que a finais de outubro tomar un xelado sona raro, pero non se pode ir a Italia e non tomar xelado. A min non me deu tempo de probalo, pero coido que recomendan moito o de chocolate con pepperoncino 😉

E nada máis por hoxe, o día foi laaaaargo, e teño ganas de descansar. A ver como nos apañamos na cama de 80 cm de María. Xa mañá vos conto.

PD: de hoxe non hai fotos propias! Deixo esas de Barajas e da estación de Génova (que visitamos máis veces)