Arquivos mensuais: Xaneiro 2009

Informática interesante: Controlar o PC remotamente

Inauguro esta nova sección aproveitando a miña actualidade informática. Estes días estiven tratando de traballar dende casa na implementación da rede de Abeiro, onde colaboro coma voluntario na animación dende hai moito tempo, e xestionando toda canta cuestión informática se plantee dende que descubrín que a informática era o meu. 

A cousa é a seguinte: o que quería era poder deixar un ordenador acendido no centro, e configurar nel o necesario para montar unha pequena rede que nos axudase a xestionar os nosos datos colectivos (programacións, memorias, circulares…) e tamén a xestionar os recursos informáticos (impresoras e demais) de que dispoñemos alá. Todo iso, dende o meu propio ordenador, sentado comodamente na miña silla, na miña casa, e por tanto, a horas nas que o centro non tén por que estar aberto. A iso me refiro con controlar o pc remotamente. Windows trae de serie (alomenos nas versións profesionais) unha conexión a escritorio remoto un pouco complicada de configurar en según que computadores, e por aí hai cantidade de opcións máis.

Sigue lendo

Bohemian Rhapsody

Hoxe continuamos coa sección “Cancións das miñas”.

Ben axiña lle tiña que tocar o turno a esta, unha verdadeira marabilla daqueles cracks do rock que foron Queen. I é que esta foi a primeira canción da que namorei.

Lembro que a tiña no cd dos Greatest Hits, e era a primeira. Tedes que entender que eu adoito tratar de escoitar todos os discos en aleatorio, para non comezar a cantar a canción seguinte cando está rematando a actual. Pois con este disco, a sesión aleatoria comezaba sempre despois de 6 minutos de ter posto o disco no reproductor. 

Velaí vola deixo: Bohemian Rhapsody, de Queen (as letras, coma sempre, máis abaixo).

[audio:https://3w.miraunhacousa.es/wp-content/uploads/2009/01/01-bohemian-rhapsody.mp3]

Sigue lendo

Crisis?

No pretendamos que las cosas cambien, si siempre hacemos lo mismo. La crisis es la mejor bendición que puede sucederle a personas y países, porque la crisis trae progresos. La creatividad nace de la angustia como el día nace de la noche oscura. Es en la crisis que nace la inventiva, los descubrimientos y las grandes estrategias. Quien supera la crisis se supera a sí mismo sin quedar “superado”.

Quien atribuye a la crisis sus fracasos y penurias, violenta su propio talento y respeta más a los problemas que a las soluciones. La verdadera crisis, es la crisis de la incompetencia. El inconveniente de las personas y los países es la pereza para encontrar las salidas y soluciones. Sin crisis no hay desafíos, sin desafíos la vida es una rutina, una lenta agonía. Sin crisis no hay méritos. Es en la crisis donde aflora lo mejor de cada uno, porque sin crisis todo viento es caricia. Hablar de crisis es promoverla, y callar en la crisis es exaltar el conformismo. En vez de esto, trabajemos duro. Acabemos de una vez con la única crisis amenazadora, que es la tragedia de no querer luchar por superarla.

 

Nestes tempos incertos, escoitemos falar de crise noutro sentido… Isto díxoo Albert Einstein, hai anos e anos. Coma se fose hoxe mesmo…

via | andar lento a través de microsiervos

Felicididades Fran!

Hoxe toca outra de cumpreanos… E pensar que este festeiro sexa doutor… Pois nada, dende aquí, moitas felicidades Francisco, benvido ao clube dos 28! (si, si, non aparentes sorpresa, que son os que veñen despois dos 27…)

fin-de-ano-2006-078 

PD: Por causas motivadas polo temporal, a este bloguiño se lle descolocaron as ideas, e esta nova tiña que ter aparecido contra as 10 da mañá de hoxe… Espero me saiban perdoar os premiados…