Vaites! Pois si que había tempo que non tiñades novas miñas! Ben, tratarei de facelo mellor a partir de agora, hehe. É o que ten pasar tantas horas diante dun ordenador: ao cabo, non chegas a saber se as aproveitas ben, se te quedan cousas por facer, ou se realmente non te dá tempo a atender os asuntos pendientes (está claro, e este blog o demostra, que o “xa o farei mañá” nunca funciona).
Pero vaia, que dicía que me ía enmendar. Teño aquí diante a lista de todas as cousas que vos quería contar, e me dan para encher un mes. Por iso, vou ir engadindo as notas pendientes no mes de abril, aló onde correspondan, ben porque aconteceron nesa data, ben porque é o día no que terían que ter aparecido. Vale, e vou rematar a crónica desa segunda viaxe a Génova nalgún oco que haxa libre. Cando remate con todas (e me poño esta fin de semana coma límite), xa vos farei un índice.
Polo de agora, contarei o que me aconteceu este último 2 de abril, coma se hoxe fose 3 de abril (que non é, claro). Non é, nin máis nin menos, que alguén importante me deixou tremendamente sorprendido. Como di o título. Pero, como dixo aquel, imos por partes.