Diciamos onte… Perdón aos meus seguidores por este pequeno parón no meu diario de viaxe, entre o traballo oficial e o oficioso non saquei tempo para ordenar os guións destes días que me restan para rematar a crónica da miña expedición por terras italianas e cántabras. Síntoo! Podedes ver, se queredes, o resultado dese traballo oficioso aquí (eu fixen a aplicación de votación, os deseños son cousa de outros). Pero vaia, que estabamos en Venecia, a día 3 de novembro…

Ao erguernos no primeiro (e último) día completo en Venecia, descubrimos que o almorzo neste hotel era aínda máis estupendo que o de Florencia: zumos, chocolate e café, pan tostado, croasáns, biscoitos, cereais, iogures, marmelada, queixo de untar… O que tal almorzamos!! E porque iamos con présa, que xa vos adianto que para o día seguinte aínda almorzamos máis!!

Pero vaia, que hoxe a crónica do día vai facer xustiza ás fotos que sacamos. A cousa é que en Venecia en todas partes hai cousas que ver, e que como é unha illa, non é moi grande tampouco. Se me poño a dicir todas as cousas que vimos, ao ritmo que vin facendo estes días, esta entrada ocupa máis espacio do que o wordpress aguantaría. Así que mellor o fago en base a fotos e á propia historia que escribiu María, que para máis referencias sobre Venecia, podedes consultar internet e a wikipedia. Por outro lado, a ver se son quen de explicarme sen falar, jejeje! Veña, alá vou.

O percorrido comezaba ó lado do noso hotel, no Almacén dos Turcos, que fora a sede da representación comercial otomana en Venecia, e que é hoxe en día, Museo de Historia Natural da cidade. Logo seguimos ata Ca’ dOro, o Palazzo gótico-veneciano máis famoso da cidade…

Camiñar por Venecia é atopar verdadeiras preciosidades de edificios. O malo é que as fachadas bonitas son as que dan aos canais. Na foto, a fachada do Ca d’Oro, hoxe un museo como tantos outros na cidade. Que se aprecias a arte, de seguro prefires entrar e ver todo o que alí teñen. Eu querería só ver o propio edificio por dentro, pero non quero pagar por iso (alomenos non tanto como piden!). E para iso, cómpre organizarse ben…

… logo as igrexas de Santos Apostoles, Santa Maria dei Miracoli, Santos Giovani e Paolo, Santa María Formosa e San Zaccaría. E camiñando, camiñando, chegamos outra vez ata a praza de San Marco, e puidemos facer máis fotos, esta vez sen néboa. 

E todo cousa de camiñar, e parar nos lugares que te apeteza. Así é como se desfruta o turisteo. Non é cousa de “consumir” destinos. Hai que desfrutalos, e parar, e saber deles. Así fixemos en San Giovanni e San Paolo, que nunha mesma praza ten unha igrexa e un hospital. Cousa que non creerías, de pensar nos estándares españois para os hospitais. Ah! Outra cousa de Venecia: as góndolas son moi caras (80 euros), pero facerse fotos con elas é gratis (alomenos cando non está o gondoleiro á vista!).

  

… chegou o turno da Igrexa de Santo Stefano, e cruzando o Gran Canal por Ponte Accadèmia chegamos a Santa Maria della Salute, que ten este nome en agradecemento pola salvación da cidade da peste de 1630.

E seguimos camiñando… Ca’ Rezzonico, Palazzo Grassi, Ca’ Foscari, que é a universidade de Venecia, e Santa Maria dei Frari. Foi nesta praza onde paramos a comer, porque ó estar preto da universidade, había moitos sitios baratos para comprar pizza al taglio.

A segunda foto é nas escaleiras de Santa María della Salute, nunha das esquiniñas da illa grande. A Universidade de Venecia, igual que a cidade, ten un aquel romántico, alomenos por comparación coa universidade da Coruña, que é a que coñezo. Chamounos a atención a celebración das laureas e doutourados, publicitada con cartelóns enormes e moi simpáticos do afortunado estudiante, pero iso xa o comentei no blog de María (que vago estou, non?). Encantoume unha vista de San Giorgio, dende a ponte que hai xusto enfrente da Ponte dei Sospiri, alí en San Marco. Fixemos unha foto panorámica moi chula, aquí está. Por certo, que despois da pizza non perdoamos o xelado!

… E seguimos camiñando… Ca’ Rezzonico, Palazzo Grassi, Ca’ Foscari, que é a universidade de Venecia, e Santa Maria dei Frari. Foi nesta praza onde paramos a comer, porque ó estar preto da universidade, había moitos sitios baratos para comprar pizza al taglio.

Como a illa é moi pequena, eran aínda as dúas da tarde e xa tiñamos vistos todos os palazzos, igrexas e prazas que viñan na guía, así que voltamos á zona do hotel para visitar o Gheto Xudeu. Vimos a Sinagoga, a Casa Israelitica di Riposo, o Museo do Pobo Xudeu, tendas típicas… ¡e eran todavía as tres da tarde! Así que adicamos o resto do día a comprar comida típica para levar de recordo, e a pasear sen rumbo entre os canáis para descubrir as zonas máis escondidas da cidade.

Velaquí un par de mostras: pontes fermosos en canais sen beirrúas, e pasadizos aos que chegas coa man estirada. Se remato tan axiña é porque de verdade, non podo facer un relato detallado deste día, ou me medraría vos barba antes de rematardes de ler o artigo. O mellor é que vos collades un voo a Italia, e alí xa apañades. Quedaríame a última anécdota da viaxe. Despois de rematar a visita “oficial” da cidade, e de esgotar as cousas para ver, aproveitamos para que eu fixera unhas compras e poder traer comida italiana (queixo parmesano!). Pois ben, ao volver para o hotel, camiñamos até o final da rúa que está ao lado do canal da Ponte de Tre Archi. A rúa en cuestión remata na lagoa, non dá a ningún lado. Nun alarde de gracia quixen achegarme ao borde, pois había alí un paisano cunha caña de pescar, e eu non cría que houbera peixe. A miña torpeza (da que non falei demasiado nestas crónicas, pero que me acompañou toda a viaxe) fixo que esvarase na baldosa, e que case marche ao auga, comida italiana, fotos e todo incluído. E grazas a que me agarrei a María non caín, o malo foi que ademais de acusarme de querer tirala, tiven que aguantar as súas bromas toda a noite!!

PD: Díxente que xa teño gañas de volver coa mesma compaña?