Bufff! Este día sí que vimos cousas! Madrugamos un pouquiño máis que o día anterior, almorzamos, preparamos o xantar, e aló fomos, a coller o metro en dirección a Leicester Square. Alí, na praza, os teatros e as cabinas vermellas eran o principal. Coincidiunos en obras, mágoa, pero puidemos desfrutar da sana envexa de ver á xente facendo cola para coller as entradas dalgún dos moitos musicais que estaban en cartel. Con tempo e algunha libra máis, igual Billy Elliot formaba parte da viaxe… Quen sabe, se cadra na vindeira ocasión! Outro detalle máis: se algunha vez ides por alí, non deixedes de fixarvos nas pegadas de mans que hai no chan da praza, e comparade calquera delas coas de Sylvester Stallone, xa veredes que divertido.

Outra square no noso camiño: de Leicester a Trafalgar e tiro porque me toca. Outra parada obrigada se ides a Londres. E unha praza enorme, cunha columna enorme, e arriba de todo está Nelson, figura de importancia na batalla de Trafalgar… na que España perdeu, pero porque nos tocou ir con Francia, que se chega a ser a Armada Invencible… Coido que tampouco foi un bo exemplo. Deixémolo estar, sabiades que na praza tamén hai catro leóns cos que facerse fotos? E un par de fontes, e aló detrás, a National Gallery, un museo no que, desta vez, non entramos. Non sei se vos sona que algo famoso de Trafalgar Square son as pombas, e facerse fotos cun milleiro delas enriba porque veñen se lles dás de comer. Ben, pois agora iso último está prohibido, así que xa non hai moita pomba por alí.

Saíndo de Trafalgar, hai dúas posibilidades: ou ir hacia Saint James’s Park, ou hacia Westminster e o Parlamento. Calquera dos dous camiños comeza de xeito impresioante. O primeiro, coa arcada de entrada ao parque, o Admiralty Arch; e o segundo, coa avenida de Whitehall, cos seus memoriais da Segunda Guerra Mundial, a Horse Guards Parade (as cabaleirizas da Guardia), a entrada a Downing Street (onde reside o Primeiro Ministro do Reino Unido, e cheíña de cámaras, gardas e armas), e que remata no Parlamento. Esa segunda foi a que collemos nós, pero en lugar de chegar ao Parlamento, xiramos á dereita para ir primeiro á Abadía de Westminster. Bonita, bonita… alguén máis galego ca min diría que como a catedral de Compostela non che hai, pero é que por aí diante hai cada igrexa…

Sen chegar a entrar na Abbey, rodeámola e tiramos de novo cara ao Parliament. Máis fotos, máis fotos e máis fotos, e de alí xiramos de novo: en lugar de ir onda o Big Ben, optamos por Buckingham Palace. Polo camiño, e porque están detrás do Parlamento, paramos no Victoria Tower Gardens, onde descubrimos que en Londres hai quen come a ensalada de paquete do supermercado coma se fosen palomitas, así directamente da bolsa, e sen engadir máis ingredientes. Chamounos a atención, tiña que contalo aínda que non lle interese a ninguén!

En Buckingham, foto ao Palacio. E collín eu a cámara, así que Buckingham saíu perdendo porque optei por outro monumento, e que guapa saíu María! A Raíña non estaba en casa, igual marchara a xantar, así que decidimos que tamén para nós era hora. Buscamos un banco en St. James’s Park que estivese ao sol, e dimos boa conta da ensalada que levabamos. Paseíño, café no parque e algunha foto National Geographic aos esquíos que se deixaron, e cruzando de novo pola Horse Guards Parade, baixamos outravolta por Whitehall, de camiño esta vez ao Big Ben, como se pode ver na imaxe, titulada: Big Ben & Little Carlos. Eu tiña que ter sido cómico…

Seguimos a camiñata cruzando o Westminster Bridge para ir onde o London Eye, e para ter unha mellor vista do Big Ben e esoutro monumento favorito meu. Camiñamos xunta o Thames polo Queen’s Walk, cousa que vos recomendo particularmente logo de deixar atrás e á dereita o Acuario e o Museo do Cine, e á esquerda o London Eye (que si, será moi grande e moi chulo, pero non deixa de ser unha noria… e te tiras unha hora para dar unha volta!), á altura dos Jubilee Gardens. Está repleto de “personaxes”: que se mimos, que se paiasos, que se músicos… cada un máis particular que o anterior. 

O día deixaba xa de ser día, e optamos por atopar unha estación de metro, e regresar a casa. Cruzando o Hungerford Bridge (será por Bridges e Squares, vaia), alí estaban Charing Cross e Enbankment. District Line até Bow Road, e de regreso en casa, cunha única idea para rematar ben o día na cabeza: Beer!! Convencimos a Pablo (non fixo falta moito) para que nos levase a algún pub, e alá fomos. 

Se o pub ao que fomos é característico, dicir que tiña unha idea equivocada dos pubs ingleses. Non da cervexa en sí, que salvo pola localización xeográfica é a mesma que podes tomar no Matthews (salvando as diferencias, claro), senón do estilo do local. Onde en España caberían tres mesas e xente moi amiga (aínda que sexa á forza), en Londres hai unha mesa, con espacio abondo para que a xente teña que berrar para escoitarse. Pero non berran! Están alí todos tranquilos, coas súas pintas, sen que haxa unha voz máis alta que outra, e sen que o camareiro (e hai unha recua grande deles) te veña a atender á mesa, por falar das primeiras impresións da noite.

Logo tivemos a “anécdota do pub”. Cando ves que a policía entra con total normalidade no pub, te preguntas se os dous negros enormes como armarios da entrada estaban de adorno, ou son para precisamente que a policía non vaia con gañas de traballar. Porque iso pasou: primeiro, un policía, e logo o compañeiro. En nadiña, outros catro máis, e outros dous un pouco máis tarde. Todo por unha panda que estaba alí ao fondo, que como o pub era tan grande (e falaban en inglés, vaaaale), non soubemos moi ben que dicían, nin sequera cal foi o problema. Pero case hai lío, incluso cos 8 polis alí! Iso deu a nota de color á velada, hehe. E non temos fotos diso, cache en diez! See you!!