Pensando onte ao escribir a nota do día do Orgullo Friki, pensei irremediable e irremisiblemente en que cousas me definirían a min para ser friki. Si, que cousas ten o pensamento! Entre comics, ordenadores e libros de ciencia ficción, pensei na música que me gusta.
Non se pode dicir que o rock que me vai (Queen, Bruce Springsteen, M-Clan, Fito…) sexa moi friki, pero mira ti que acordei en que o primeiro CD que tiven foi de Mike Oldfield. Pode que moi friki non sexa, pero tampouco se pode dicir que sexa moi normal, non? A cantos dos presentes lles gusta a música de Mike Oldfield? Vaaaale, máis dos que pensaba. Cantos tedes máis de 15 discos seus? Xa me parecía que non erades tantos… Se cadra algúns só o coñecedes porque tocou despois de The Corrs, naquel concerto da Fin do Milenio, o 31 de xullo de 1999 en Santa Cruz. Sí, aquel do que non se sabe a ciencia certa cantas persoas había, se 100 ou 50.000. Eu era un, hehe! Por certo, digan o que digan, o tipo é un bo guitarrista, aínda que só sexa no seu estilo. Hei de confesar que desde Tr3s Lunas lle perdín un pouco a pista, coido que se lle foi a pinza cantidade, e deixou de gustarme. Así volvín ao rock, e como agora ando medio metido no soul, pois non dei regresado a Mike.
Pois nada, velaquí outra cousa que aprendedes de min! Como xa teño unha categoría de cousas frikis no blog, e outra de música, pois que non se diga, imos poñer unha canción de Mike Oldfield que me gusta bastante (e hai unhas cantas así), e deixamos a frikeza para outro momento. A canción titúlase The Bell, e é do disco Tubular Bells II. Polo visto hai como 5 ou 6 versións diferentes, variando os instrumentos presentados e o presentador dos mesmos. Déixovos aquí a do disco que eu teño, e se iso outro día sigo poñendo cancións deste tipo. Polo de agora, desfrutade destes máis de 6 minutos a toda caña, que é como se disfruta, e tratade de diferenciar os instrumentos na melodía.
[audio:https://3w.miraunhacousa.es/wp-content/uploads/2009/05/07-the-bell.mp3]