Por manter certa simetría, e porque así coincidiu, hoxe estou actualizando ás 20:20. E volvo a estar no traballo. Non é que haxa moitas cousas que facer, é fin de semana, e agora mesmo estou eu só aquí no edificio. Xa me fartei de estudiar (aínda seguirei un pouco máis, un pouco máis tarde), e da serie que estaba vendo se me acabaron os capítulos online. Podedes probar a vela, ten certa gracia. Chámase “The IT Crowd”, e a traducción ao español que lle fixeron é “Los informáticos”. E dito isto, supuño que non hei de seguir dicindo máis.
Hoxe escribo para anunciar que mañá, a iso das 14:59 hrs fará 27 anos que estou por esta cidade. Estades todos convidados a erguer o voso vaso no xantar, e brindar á miña saúde. Hai que ver, 27 anos xa. E a verdade, non sei onde están, que tódolos 10 de decembro ben sei cantos teño, pero despois non sei onde os gardo, que cando os quero buscar nunca os atopo. Iso, mañá xa levo 27. As miñas orellas vos convidan a 27 toques cariñosos, e o meu peto di que noutro momento quedamos e xa falaremos.
Despois deste momento do que no mundiño este dos blogs chaman “egolog” (todos temos dereito ao noso post de exaltación persoal), déixovos cun vídeo que me leva a tempos antigos, de cando subía e baixaba á facultade en bus… De cando empregaba o bus, realmente. Aqueles cacharros vermellos, cos asentos como de madeira (que madeira madeira non era, pero lle facía o aquel), subindo pola Zapateira arriba, máis que nada por seguir a rota, que máis xente non daban collido… Aquel día que o bus non deu subido o esforzo final, e dentro comezou a cheirar a goma queimada… Os setenta ou oitenta estudiantes que alí iamos mirandonos uns aos outros con cara de circunstancias… Ai! Que tempos aqueles! Ben, aquí volo deixo: o gañador de “El Rey de la comedia”, de la Primera de TVE. Cortesía, de novo, de sly_losGuays.