Todo o bo remata, e coas vacacións adoita pasar máis cedo que tarde… E con este tempiño noso en Londres, polo que se ve, non ía ser menos. Chegou o último (que nunca derradeiro) día en Londres. O último día completo, que os de viaxar non se contan, hehe. Así foi, que o aproveitamos para algunhas das cousas pendentes… Como por exemplo, non madrugar en absoluto!

En primeiro lugar, Hyde Park. Dende a esquiniña de arriba á dereita, no Speaker’s Corner, e baixando cara o lago. Aló arriba, ao comezo do paseo, está o Marble Arch, do que limos que estaba pensado que fora a entrada do palacio de Buckingham, pero no puido ser porque a Raíña non cabía por el. Vaia, non a Raíña en sí, senón o seu carro, claro. 

Sigue lendo →

Hello there!

Antes de dicir nada, sinalar que co día de hoxe vou ter problemas para facer a crónica, porque basicamente foron paseos por rúas famosas, e as cousas do medio están un pouco emborronadas… porque nos choveu! Pero vaia, comecemos polo principio.

Seguindo as recomendacións de José e Pablo, non quixemos deixar Londres sen subir a un deses míticos autobuses vermellos de dous pisos, así que alá fomos: a liña nº8, entre Bow e Oxford Street… e facendo fotos na viaxe! Para que conste, a cousa era chegar a Oxford Street dun xeito máis… “superficial”, en lugar de facelo “sub-superficial” no metro, como todos os días anteriores. E a verdade é que a viaxe paga a pena: aí si que ves Londres, meu amigo! E a entrada na City… Im-presionante! O único que se lle podería obxectar é que é unha viaxe máis longa que a do metro, claro. Pero de vacacións, iso pouco importa!

Sigue lendo →

Terceiro día completo en Londres, e sábado. Que facemos? Pois está clarísimo: ir ao mercado na rúa máis famoso da cidade, o de Portobello, distribuído por toda Portobello Road, en Notting Hill. E hoxe ademais nos acompañaba Pablo, antes de se volver tamén el a España, que lle entrara a morriña e aproveitou o que todos aproveitamos para viaxar: os baixos prezos dalgunha compañía aérea da que xa falei demasiado.

Aquilo é verdadeiramente digno de ver: véndese de todo, e en todos os formatos posibles… Que se alimentos, incluíndo pastas, pizzas, paella, queixos, peixe, vexetais de todas partes, chocolates e chuches!;  antigüidades, con cámaras de fotos, soldadiños de chumbo, balóns de football (e o escribín ben), mapas antigos, roupa militar usada; música, incluso separando os postos segundo a música que venden; e roupa, por suposto, toooodo tipo de roupa. Vaia, que mellor vaiades e a ver se o contades mellor! Hoxe poño máis fotos do habitual para que vexades algo do que nós vimos… E cómpre dicir que non paramos en todos os postos, nin tampouco dimos chegado ao final, final da rúa… Que non nos daba tempo!!

Sigue lendo →

 Bufff! Este día sí que vimos cousas! Madrugamos un pouquiño máis que o día anterior, almorzamos, preparamos o xantar, e aló fomos, a coller o metro en dirección a Leicester Square. Alí, na praza, os teatros e as cabinas vermellas eran o principal. Coincidiunos en obras, mágoa, pero puidemos desfrutar da sana envexa de ver á xente facendo cola para coller as entradas dalgún dos moitos musicais que estaban en cartel. Con tempo e algunha libra máis, igual Billy Elliot formaba parte da viaxe… Quen sabe, se cadra na vindeira ocasión! Outro detalle máis: se algunha vez ides por alí, non deixedes de fixarvos nas pegadas de mans que hai no chan da praza, e comparade calquera delas coas de Sylvester Stallone, xa veredes que divertido.

Sigue lendo →

Primeiro día na cidade, misión: Asalto á Torre de Londres.

Así comezamos o día María e máis eu, dispostos a ver o que puidesemos da zona da Torre de Londres, até que os pés ou o día nolo permitisen. E vaia se deu de sí o día… Despois de almorzar (dixen xa que en Londres teñen Nesquik de plátano?), baixamos con José no metro, alomenos unhas cantas paradas, porque el ía á facultade, a traballar un pouco antes de marchar para Galicia. Onte non o dixen, pero tamén é de agradecer a acollida que nos prestou o compañeiro, así que: Graciñas, José, por todo. Pola acollida en Stratford, polo paseo por Bow, polas guías de Londres (perdoa o do mapa, non atopamos celo con que amañalo… Sorry…), e por cedernos o seu cuarto mentres non estaba. Moitas gracias!!

Pois nada, despois de despedir a José, continuamos no metro até a Torre de Londres. Alí, a primeira foto oficial das vacacións, na nova cámara de María (o meu agasallo polo seu cumpreanos, hehe). O día, como vedes, típico londinense: malia que o solo ía e viña por momentos, facía un frío peludo.

Sigue lendo →