Por fin! Velaquí as primeiras liñas da crónica da viaxe que entre o 4 e o 14 de marzo me levou por terras inglesas e ligures! A cousa era facela coincidir coa fin da viaxe que se relataba no blog irmán deste… Ou debería dicir irmá! (Como excusa, é boa, que non?)

Pois o certo é que todo comezou bastante antes, tería que abrir o correo para ver cando foi que collemos o billete de ida (que a volta non estaba clara daquela, hehe), pero évos o que ten viaxar con Ryanair: para que saia ben de prezo, hai que pensar en viaxar con moita antelación; iso, e levar pouca equipaxe, vaias onde vaias e sen importar o tempo que vaias estar fóra. Pero como comezar por aí sería moi aburrido, que non vos quero facer durmir falando do lío que supón traballar a turnos, imos comezar polo mesmo día 4 de marzo. Vale, realmente non hai moito, nin o hai interesante, que dicir deste día, pero por algún sitio tiña que comezar… Ready to go?

Sigue lendo →

E chegou o domingo de regreso… Tantos días, e a verdade xa teño gañas de durmir na miña camiña e de deixar de erguerme e ter que pensar onde estou. Pero o certo é que o pasei moi ben, e aínda queda todo o día de hoxe por diante. Até a noite non remata a viaxe, non nos adiantemos aos feitos…

Como dicía, é o último día, e o de recollida, por tanto. Os que o día anterior quedamos en baixar a almorzar ás dez, nos vemos todos no hall do hotel e quedamos alí mesmo a almorzar. 2’5 euros, e un almorzo sinxelo, pero mellor que o do día anterior. (Mirando agora para atrás, estou comprobando a moita importancia que lle dou ao almorzo, verdade?). Despois, ou antes, no caso das persoas máis apañadiñas, recollida nos cuartos e pago en recepción. Con iso, as maletas para os coches, e foto finish. O día acompañaba para facer unha foto no paseo marítimo, coa praia de fondo… e saíndo, claro, todos cos ollos a medio abrir polo sol que incide directamente nas retinas dos máis fotosensibles. E por tarde que fose, case todos estabamos fotosensibles. E nada máis en Santander, reparto equitativo por coches, gasoliña para o depósito e en marcha! Oviedo, here we go!

Sigue lendo →

Amenceu o sábado non moi cedo, con só a metade da expedición, e os do coche de Santi Man que souberon durante o almorzo (un moi caro, para o que foi, e os modales cos que nolo deron) que tiñan o coche reparado, só fora unha roda rebentada, e nada máis. Namentres descubrían como tiñan que facer para ter o coche en Santander, aproveitamos o tempo e fomos visitar o parque da Magdalena, unha especie de Parque de Santa Margarita en Coruña, pero moito, moito máis pijo, que está moi preto do hotel onde parabamos. Aí foi onde descubrín por fin onde deixara aparcado o coche antes de saír para Italia… E onde volvemos a atopar ao guardia municipal (ou alomenos ao irmán xemelgo) co que a noite anterior Carlos resolvera a dúbida das liñas vermellas pintadas no chan dos aparcamentos na rúa.

Sigue lendo →

Hoxe, outra actualización fotográfica, que foron moitos quilómetros e moitas fotos. Toca falar da viaxe de Logroño a Santander, pasando por Zárate, e a tarde que pasamos por Santander. O día comezou con problemas: non podiamos mover o coche de Pablo, por culpa do coche blanco que vedes na foto. O tipo apareceu xusto cando xa maniobraramos e tiñamos o coche listo para marchar, que tío! O seguinte problema foi tratar de ir ao estadio do Logroñés. Tiñámolo aí ao lado, pero non fomos quen de atopar o xeito de entrar até el. Así que nada, camiño Euzkadi, para poder chegar a Santander. Non esquezo comentar o verdadeiramente tenso momento da noite, cando movementos insospeitados na cama grande levaron aos seus dous ocupantes a apenas durmir durante a noite… Cando, medio en soños, Pablo se achegou a Carlos (que tamén andaba a medio durmir), e ámbolos dous notaron que algo non ía ben. Había alguén na cama, e non era unha sueca, precisamente! Separáronse rapidamente, pero a memoria xa estaba aí, para lembrareslles aos dous ese escuro momento, no medio da noite, nunha cama de matrimonio… Digamos que durante a fin de semana falouse de moitas cousas, e de cada 5, máis ou menos, unha era esta, jeje.

Sigue lendo →