Para comezar, unha foto curiosa, levo días querendo poñela por aquí. Ben é certo que ten que ser unha montaxe, pero gustoume moito o que me fixo quedar mirando para ela, buscando tódolos detalles para comprobar que non houbese erros. No-punto para quen atope algún erro. Eis a foto en cuestión.

E para continuar, tanda de recomendacións. Comezamos por unha película, a que me deu a idea do post de hoxe: “Guía do autoestopista galáctico”. Moi divertida, de seguro o libro tambén o é, teño gañas de lelo. 42 é a resposta ao sentido da vida, o universo e todo o demais. Segundo Douglas Adams, o escritor do libro, exploradores dunha raza de seres pandimensionais e hiperintelixentes construíron Pensamento Profundo, o segundo mellor ordenador de tódolos tempos, para calcular o sentido da vida, o universo e todo o demais. Despois de sete millóns e medio de anos meditando a pregunta, Pensamento Profundo revela a resposta: «42». E xa está, con iso teño respondido tódolos post de aquí a fin de ano, polo menos.

Un par de discos: “Beautiful Wasteland”, de Capercaillie, música celta moi chula. O outro, “Catching Tales”, de Jamie Cullum. Hai que ver a voz que ten o paisano este. Por se o vistes, á voz da rá solista (alomenos na versión orixinal) en “Descubriendo a los Robinson”. Mooola.

 Un libro en galego: “Trece Badaladas”, de Suso de Toro. É unha novela de misterio, que descubrín moi ben escrita (tendo en conta que a referencia que tiña de Suso de Toro era “Tic Tac”, de cando estudaba BUP), case coma un guión de cine, e engancha até a última páxina. Recomendable 100%.

 E recomendando unha web, a de Historias de la ciencia. Simplemente xenial.

 Nada máis por hoxe, quedo á espera de que me digades algo máis que recomendar.

Un saúdo!!

Ai, non, amiguiños, hoxe case non chego! A cousa foi que estiven tratando de recuperar os datos dun arquivo de access para un dos sitios onde estou traballando, e como todo o software nese sentido é de pago, pois hai que buscar a vía “piratilla”. Iso acaba por non ser bo, que metes a man para ver se atopas algo e a sacas chea de viruses e vermes e quen sabe qué máis.

E velaí, que iso foi o que me pasou. Estiven toda a tarde para recuperar o meu computador da invasión dun verme que non facía máis que bloquearme o antivirus (que listo estivo aí o condenado!) e reproducirse a esgalla. Pero un non traballa de informático por nada, e o meu kung-fu foi mellor que o seu. Gañei esta partida, e coideime de non volver a xogala, agora teño que dicir no traballo que se queren recuperar o .mdb, a pagar tocan.

Para cando puiden volver por aquí, vin isto, e me deron ganas de dedicarme a fozar no ordenador por fóra. Mañá hei de ir á aldea a fedellar nos cacharros que teño no meu taller (informático, por suposto), e se atopo as materias primas, só hei de seguir as instruccións…

Velaquí un post incomprensible…

Estiven onte cos únicos (creo, a xulgar polos comentarios dos meus posts) lectores, e aínda que por un lado lles gustaba o blog este sen sentidiño ningún, polo outro me criticaban por non actualizalo máis a miúdo. Recoñezo que cortar e pegar non é actualizar (perdoade o anterior post). Certo é que nestas vindeiras datas, ter un blog como este pódeme servir para me comunicar coa xente que hei ter lonxe, certo é. Mais non me fío eu das técnicas estas, e en xeral prefiro seguir falando cara a cara cos meus amigos e coñecidos. Comecei isto sen pretensións, e agora non sei como seguir!

Hei de recoñecer que me gustaba a idea de ter unha páxina en branco (de aí a sinxeleza do deseño) na que poñer ligazóns a outras cousas que me pareceran interesantes no mundo da informática, ou simplemente para falar de min, das miñas alegrías, das miñas inquedanzas, e do que eu quixera até onde as miñas ganas de privacidade me permitisen falar. Pero non vos son constante abondo, e cando me noto caer no mesmo que o resto do mundo (ver un exemplo), deixo de pensar cómo manter isto vivo. En internet hai demasiado, e un gran de area na praia non se ten por que dar máis aires que o gran que ten ao seu carón. Digo eu.

Sen embargo, quero falar para quen me queira escoitar, e escoitar e prestar voz a quen me guste e queira falar. Ai, as contradiccións de ser humano! Non quero que me riñades por non escribir. Por iso, animo a quen xa animei a que me boten unha man con este bloguiño sen sentido ningún, un fai o que pode, pero como dicía o Carmelo o outro día, “compartir é alegría”. Convidados quedades, xa coñecedes o meu correo. Só dicídemo, e pasaredes a formar parte deste sen-sentido. Dixen!

Para rematar, un cachifallo que aínda apenas chegou a España, e xa está dando moito que falar: o I-Phone (ou Eu-Fono, como dixo o Buenafuente). O comentario de hoxe, un programiña que convirte o teléfono en cuestión nunha guitarra. Si, si, unha guitarra…

E outra cousiña máis que atopei en Malaciencia (un blog que recomendo encarecidamente, tédelo aí á dereita…). Son algunhas das bases científicas reais para o problema de tódolos móbiles e portátiles: Baterías, pilas, e efecto memoria. Desfrutádeo e aproveitade as verdades que di.

Mañá, con sorte, máis. Un saúdo!

Continuamos coas felicitacións, nesta ocasión, para Fran Villaamil, que rematou (dirá el: por fin!!) a súa licenciatura en Filoloxía Inglesa (ese é o nome da carreira, non?). Como se nota que os profesores tampouco fan moito en vacacións de Nadal, que todos volvemos á normalidade agora, á metade de xaneiro. Ben, todos non, que os universitarios de ciencias (o meu caso con Física é particular, sempre o foi) volvemos sempre a pleno rendemento xa dende o día 8, despois de Reis, sen tempo sequera a comentar cos compañeiros os agasallos que nos trouxeron Baltasar e os outros dous (nótase quen é o meu favorito?)

Ben, iso, que moitas felicidades, Francisco, outro licenciado máis. Este seguro que se nos marcha axiña para a illa esta dos perros ingleses, ou se cadra un pouco máis ao oeste cos irmáns irlandeses. Cando esteas coas Guinness, non esquezas brindar por nós!! E falando de Guinness, digo eu que te tocará invitar a unha, non?

Esta vai por ti, polo título, e polo artista. E porque me peta… É o meu blog, non?

http://es.youtube.com/watch?v=8rGFfO5fUvE

Por certo, como podedes comprobar pola hora, hoxe volveu tocar currar. Pero libro a finde enteira!! Sabedes que acabo de estar falando co homenaxeado de onte polo Messenger? Que chea de noctámbulos hai polo mundo adiante!

Pospoño un día máis a entrada sobre a banda da tele, para dar outra boa nova a nivel académico. Dende onte, oficialmente, hai un novo avogado na cidade. Dende aquí felicito de todo corazón a Jesús Spósito por ese último aprobado. Mira que se fixo de rogar! Agora a preparar o carné de conducir, non? Que estás en racha!!!

Iso, que de novo, moitas felicidades, compañeiro! Noraboa pola licenciatura! Apúntame unha, que xa case chego!

Para continuar por completo co día de onte, outra frikada máis, como di miña irmá. Hai que ter mooooita moral. Trátase dun dominó con 1500 discos duros de Xbox. Están tolos estes frikis!!

Para rematar, un post de Abadia Digital: as portadas ocultas de Google. Picade aquí para velo, que alomenos está curioso: o google klingon (para fans de star trek), o google elmer (o de bugs bunny)…

Espero que vos guste… Por certo, para os que preguntades polo café concerto do outro día en Abeiro, sabede que o pasei moi ben, e, ata onde sei, a canción que cantei con María (“Dando Vueltas”, de M-Clan) quedou bastante ben. A que cantou María e eu acompañei coa acústica quedou mellor, claro. Moito mellor. Cando me dea permiso, cólgovos aquí unha das cancións que está gravando para un disco que me pre-regalou polo cumpreanos. Xa fliparedes coma eu flipo cando a escoito cantar. (Isto vai polos comentarios que me deixades, non pensei que os habería e até hoxe non os revisara!!)

Saúdos a todos, mañá con sorte vos escribo dende Ferrol, que me vou ver á moza. Abur!