Así é, benqueridos lectores e lectoras, onde queira que vos atopedes. Sabede que este humilde servidor rematou os seus días de descanso despois daquelas dúas semanas de currar sen a acostumada fin de semana no medio. E pareceume que tampouco estes catro días foron moi de descansar.

Non podo dicir moi a miúdo que me queixe por ter dous traballos… Agás esta semana. Escarallouse o servidor central da oficina onde estou de servicio técnico. Algo debeu pasar na fin de semana, porque a última vez que fora por alí non lle pasaba nada. O luns cheguei a deixar un pc ao que lle tivera que actualizar o sistema operativo, e me atopei con que o servidor estaba facendo cousas raras. Pobriño de min, intereseime por el. Como fago máis podendo sentar (e non era así na oficina), levei o servidor para a casa e alí me puxen con el. A tarde do luns paseina tratando de actualizar o sistema operativo cascado e volvendo atrás sobre os meus pasos. Tres veces. O martes desistín de todo intento de recuperación e estiven das 8’00 ás 22’00 particionando, formatando, instalando de cero, copiando, “mirrorizando” (toma new word!) co menos que amigable windows 2000 e a nai que fixo ao Bill Portas. Pero deixeino case listo. Outras 5 horas o mércores, para ter o servidor posto no seu sitio na oficina ás 14’00. Despois, e xa que estaba nesas, deume por configurar todo o parque de pc da oficina para acceder a eles por escritorio remoto (cousa que hoxe, que estou en Ferrol, agradecín enormemente). Saín da oficina arredor das 17’00, sen nada pendiente para dentro doutras dúas semanas… Espero.

E hoxe descansar, descansei. Non fixen ren. O fastidiado é que mañá de novo ao curro en Uficor. En turno de mañá… Pero para o xoves que vén, alomenos me vou dar unha alegría, que marchamos uns cantos a facer kayak polo Sil. Xa vos contarei, e se vexo que tal, poño até unha foto miña (que aínda non o fixen nunca, jeje).

Notaredes que o post de hoxe está a cabalo entre unha queixa e un desafogo. Que carallo! Tamén para iso teño un blog! (Non é que me exprese tan ben coma o /doutorpita, pero fago o que podo)

Saúdos e descanso para todos (os que poidades desfrutalo!)

Por fin! Despois de dúas semanas completiñas (4 días de tarde, 2 de mañá, 1 de descanso e outros 7 de tarde), por fin remato este turno. Pido dende aquí perdón ás persoas coas que estaba onte á noite (despois de saír do curro ás 23.00), pois estaban a falar comigo i eu non daba aguantado esperto. Vos decatastes algunha vez que neses momentos somos os ases dos monosílabos?

Alguén que estaba falando: Está claro que a producción de enerxía ten que seguir outros camiños, o petróleo agótase e as renovables non dan para o nivel de vida ao que estamos afeitos, logo haberá que tirar polas nucleares, pero con sentidiño, non?

Eu: Si, claro (-toma bisílabo!- mentres o que me preocupaba era que se notase que non atendera a nada do dito) .

De novo, perdón. O luns descansarei abondo para volver a ser persoa. E agora, un chisteciño do que hei de facer estes días: PROXECTAR (Ai, que pouco me queda… que pouquiño me queda!!). Velaquí algunhas imaxes do proceso e visións dun mesmo proxecto…

Sigue lendo →

Porque é un mes que me gusta…

…Vén despois de febreiro, que cando estás na universidade é do máis estresante. Por iso, é o primeiro mes “tranquilo” desde decembro (para aqueles/as que coma min nos gustaba ter exames antes de Nadal), e iso é de agradecer.

…Adoita coincidir neste mes, antes ou despois, a Semana Santa, o cal volve ter o seu aquel para recuperarse en condicións da resaca de febreiro. Como podedes ver, tamén eu estiven de vacacións, que nin sequera pasei por aquí a saudar.

…Porque nel naceu ela, a que me fai devecer máis tempo libre, máis enxeño, e unha mellor capacidade para mentir… Pois con tempo libre, enxeño e pequenas mentiriñas é como se organizan en condicións as festas sorpresa. E a ela encántanlle as sorpresas, e non son moi bo preparándoas. Aínda que este ano o confesase todo antes de facer a sorpresa, sei que lle gustou.

…Marzal é o terceiro mes do ano (bonito número o tres, todo o mundo o di), e despois del xa só lle quedan outros tres cuartos. “Un ano máis… E un ano menos”, que diría o outro.

..En marzal é cando chega a primavera e os Andaina celebran a día da árbore, felicidades para eles e elas (como ADS hei de engadir: non creo que sexa o día da súa árbore, a que está en León, porque senón terían ben pouco que celebrar, jeje).

E como me gusta por todas esas razóns e algunha máis, non podo deixar que escape sen poñelo por escrito: me gusta marzo!

Volvemos sobre a idea aquela dos globos de auga “inmortalizados”.

Porque hai momentos nos que o tempo semella non pasar, e neses momentos, todo ten outro significado.

No ocultes nada porque el tiempo que lo ve todo y lo oye todo, todo también revela.

Sófocles

Suceda lo que suceda, aún en los días más borrascosos, las horas y el tiempo pasan.

William Shakespeare

Pero para non perder as gañas de festa e cachondeo coa volta ao traballo…