Para comezar, unha foto curiosa, levo días querendo poñela por aquí. Ben é certo que ten que ser unha montaxe, pero gustoume moito o que me fixo quedar mirando para ela, buscando tódolos detalles para comprobar que non houbese erros. No-punto para quen atope algún erro. Eis a foto en cuestión.

E para continuar, tanda de recomendacións. Comezamos por unha película, a que me deu a idea do post de hoxe: “Guía do autoestopista galáctico”. Moi divertida, de seguro o libro tambén o é, teño gañas de lelo. 42 é a resposta ao sentido da vida, o universo e todo o demais. Segundo Douglas Adams, o escritor do libro, exploradores dunha raza de seres pandimensionais e hiperintelixentes construíron Pensamento Profundo, o segundo mellor ordenador de tódolos tempos, para calcular o sentido da vida, o universo e todo o demais. Despois de sete millóns e medio de anos meditando a pregunta, Pensamento Profundo revela a resposta: «42». E xa está, con iso teño respondido tódolos post de aquí a fin de ano, polo menos.

Un par de discos: “Beautiful Wasteland”, de Capercaillie, música celta moi chula. O outro, “Catching Tales”, de Jamie Cullum. Hai que ver a voz que ten o paisano este. Por se o vistes, á voz da rá solista (alomenos na versión orixinal) en “Descubriendo a los Robinson”. Mooola.

 Un libro en galego: “Trece Badaladas”, de Suso de Toro. É unha novela de misterio, que descubrín moi ben escrita (tendo en conta que a referencia que tiña de Suso de Toro era “Tic Tac”, de cando estudaba BUP), case coma un guión de cine, e engancha até a última páxina. Recomendable 100%.

 E recomendando unha web, a de Historias de la ciencia. Simplemente xenial.

 Nada máis por hoxe, quedo á espera de que me digades algo máis que recomendar.

Un saúdo!!

Ai, non, amiguiños, hoxe case non chego! A cousa foi que estiven tratando de recuperar os datos dun arquivo de access para un dos sitios onde estou traballando, e como todo o software nese sentido é de pago, pois hai que buscar a vía “piratilla”. Iso acaba por non ser bo, que metes a man para ver se atopas algo e a sacas chea de viruses e vermes e quen sabe qué máis.

E velaí, que iso foi o que me pasou. Estiven toda a tarde para recuperar o meu computador da invasión dun verme que non facía máis que bloquearme o antivirus (que listo estivo aí o condenado!) e reproducirse a esgalla. Pero un non traballa de informático por nada, e o meu kung-fu foi mellor que o seu. Gañei esta partida, e coideime de non volver a xogala, agora teño que dicir no traballo que se queren recuperar o .mdb, a pagar tocan.

Para cando puiden volver por aquí, vin isto, e me deron ganas de dedicarme a fozar no ordenador por fóra. Mañá hei de ir á aldea a fedellar nos cacharros que teño no meu taller (informático, por suposto), e se atopo as materias primas, só hei de seguir as instruccións…

Velaquí un post incomprensible…

Estiven onte cos únicos (creo, a xulgar polos comentarios dos meus posts) lectores, e aínda que por un lado lles gustaba o blog este sen sentidiño ningún, polo outro me criticaban por non actualizalo máis a miúdo. Recoñezo que cortar e pegar non é actualizar (perdoade o anterior post). Certo é que nestas vindeiras datas, ter un blog como este pódeme servir para me comunicar coa xente que hei ter lonxe, certo é. Mais non me fío eu das técnicas estas, e en xeral prefiro seguir falando cara a cara cos meus amigos e coñecidos. Comecei isto sen pretensións, e agora non sei como seguir!

Hei de recoñecer que me gustaba a idea de ter unha páxina en branco (de aí a sinxeleza do deseño) na que poñer ligazóns a outras cousas que me pareceran interesantes no mundo da informática, ou simplemente para falar de min, das miñas alegrías, das miñas inquedanzas, e do que eu quixera até onde as miñas ganas de privacidade me permitisen falar. Pero non vos son constante abondo, e cando me noto caer no mesmo que o resto do mundo (ver un exemplo), deixo de pensar cómo manter isto vivo. En internet hai demasiado, e un gran de area na praia non se ten por que dar máis aires que o gran que ten ao seu carón. Digo eu.

Sen embargo, quero falar para quen me queira escoitar, e escoitar e prestar voz a quen me guste e queira falar. Ai, as contradiccións de ser humano! Non quero que me riñades por non escribir. Por iso, animo a quen xa animei a que me boten unha man con este bloguiño sen sentido ningún, un fai o que pode, pero como dicía o Carmelo o outro día, “compartir é alegría”. Convidados quedades, xa coñecedes o meu correo. Só dicídemo, e pasaredes a formar parte deste sen-sentido. Dixen!

Para rematar, un cachifallo que aínda apenas chegou a España, e xa está dando moito que falar: o I-Phone (ou Eu-Fono, como dixo o Buenafuente). O comentario de hoxe, un programiña que convirte o teléfono en cuestión nunha guitarra. Si, si, unha guitarra…

E outra cousiña máis que atopei en Malaciencia (un blog que recomendo encarecidamente, tédelo aí á dereita…). Son algunhas das bases científicas reais para o problema de tódolos móbiles e portátiles: Baterías, pilas, e efecto memoria. Desfrutádeo e aproveitade as verdades que di.

Mañá, con sorte, máis. Un saúdo!